Aktualności

CO OZNACZA ODPUST?

Odpust jest częściowym lub całkowitym uleczeniem duchowych ran, które są skutkami grzechu pierworodnego i naszych grzechów osobistych. Takie uleczenie musi poprzedzać nawrócenie, to znaczy decyzja odwrócenia się od źródła tych ran – szatana i zwrócenia się do Boga, który w Chrystusie proponuje nam nowy sposób życia. Chrześcijańska tradycja wymienia trzy rodzaje duchowych ran, które nosi w sobie (w różnym stopniu) każdy człowiek: rany rozumu, woli i uczuć.

  • Rana rozumu dotyczy niezdolności (wobec zgorszenia złem, cierpieniem, śmiercią) do poznania Boga jako Ojca, który kocha człowieka bezinteresownie i bezwarunkowo. Na skutek tej rany umysł skłania się do tworzenia idolatrycznych wyobrażeń Boga, dostosowanych do własnych lęków i oczekiwań.
  • Rana woli ukazuje się jako bezsilność wobec wypełniania przykazania miłości, które jest wypisane w sercu człowieka. Przyczyną tej bezradności jest strach przed traceniem swego życia we wszystkich jego wymiarach, a jej konsekwencję stanowi głęboko zakorzeniony w każdym z nas egocentryzm.
  • Rana uczuć objawia się jako afektywny głód i egzystencjalna niepewność, które kierują człowieka do rozpaczliwego szukania nasycenia i oparcia w stworzeniu – w sobie samym, w drugim człowieku i w rzeczach.

Dla uzdrowienia tej potrójnej rany, czyli uzyskania odpustu niezbędnie konieczne są dwa elementy: osobisty wysiłek człowieka, który nazywamy pokutą oraz pomoc całego Kościoła, która nazywamy wstawiennictwem.

Można wobec tego powiedzieć w dużym uproszczeniu, że lekarstwem stosowanym na ranę umysłu jest modlitwa, rana woli zostaje uzdrawiana przez jałmużnę, natomiast antidotum na ranę uczuć stanowi post. Te trzy klasyczne formy pokuty są szczegółowo wymieniane jako warunki otrzymania odpustu (np. konkretna modlitwa, czyn pokutny, czy określone wyrzeczenie).

Właściwym miejscem pokuty jest Kościół, rozumiany jako Ciało Chrystusa, w którym panuje najgłębsza (bo sięgająca poza śmierć) solidarność, gdzie ma miejsce wymiana dóbr duchowych i cierpienie jednych za drugich. Z tego powodu odpustu dostąpić może tylko osoba, która w pełni uczestniczy we wspólnocie kościelnej. Wyrażają to warunki konieczne do jego uzyskania: chrzest i łączność z Kościołem (Komunia eucharystyczna), wyznanie wiary Kościoła, modlitwa we wspólnocie z Głową Kościoła.

Odpust urzeczywistnia się, gdy wysiłek pokutny chrześcijanina spotyka się ze wstawiennictwem Kościoła, który owoce tego wysiłku pozostawia jemu samemu (mówimy wtedy o odpuście za żywych), bądź – zgodnie z jego intencją – przeznacza dla konkretnego zmarłego (odpust za zmarłych), a zawsze te owoce podwaja, w myśl starożytnej zasady: “Jeśli modlisz się za wszystkich, wszyscy będą modlić się za ciebie, wśród wszystkich bowiem jesteś także i ty. W tym właśnie objawia się wzajemna miłość” (św. Ambroży).

A zatem skuteczność odpustu jest uzależniona od osobistego zaangażowania tego, który pragnie go otrzymać. Oznacza to, że odpusty nie działają na mocy samego wypełnienia przepisanej czynności, lecz proporcjonalnie do dyspozycji działającego. Ta prawda broni nas przed magicznym pojmowaniem odpustów jako rodzaju amnestii, która pobłaża grzechowi i zastępuje konieczną pokutę jej namiastką. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na często niezauważalny warunek uzyskania odpustu: wykluczenie przywiązania do wszelkiego grzechu, nawet powszedniego. Wymaga on nie tylko żalu i postanowienia poprawy, lecz także jednoznacznej decyzji zerwania z grzechem, popartym stanowczym odcięciem się od wszystkiego, co stanowi ku niemu okazję. Tak więc praktyka odpustów wzywa nas do radykalnego wyboru Ewangelii i zdecydowanego opowiedzenia się za Chrystusem.


We wtorek 22 maja o godz. 19.00 nabożeństwo majowe odbędzie się pod kapliczką u zbiegu ulic Ludna 11 i Okrąg 5. Jednocześnie przypominamy, że z tej racji nie odprawiamy nabożeństwa po Mszy św. wieczornej w kościele.


Wznowiliśmy działalność sklepiku parafialnego. Dostępne są tytuły wydawnictw karmelitańskich. Sklepik otwarty jest w niedziele oraz w dni powszednie (oprócz sobót) od godz. 17.00 do 19.00.